NIE TRAĆ DOCHODU

Jednoosobowa działalność gospodarcza to coraz bardziej popularna forma organizacyjna na rynku pracy. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego w 2012 roku zarejestrowanych było około 1,1 mln firm, które nie zatrudniały pracowników na podstawie stosunku pracy. Samozatrudnieni, bo o nich mowa, stanowili w badanym roku 8% ogółu pracujących w gospodarce narodowej. Zainteresowanie współpracą z samozatrudnionym jest wśród pracodawców bardzo duże. Ograniczają oni w ten sposób szereg formalności związanych z odprowadzaniem składek na ubezpieczenia społeczne czy zdrowotne, odprowadzaniem podatku dochodowego czy udzieleniem urlopu. Jak to wygląda z punktu widzenia przedsiębiorcy? Czy współpraca na takich zasadach jest dla nich równie korzystna? Jakie koszty ponosimy prowadząc jednoosobową działalność gospodarczą?

Do podstawowych kosztów małych firm należy zaliczyć składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Są one obligatoryjne i co ważniejsze należy je uiszczać bez względu na to czy jednoosobowa działalność przynosi zyski czy straty. Wysokość składek jest niezależna od uzyskiwanych dochodów. Ich minimalna wysokość liczona jest jako procent podstawy wymiaru składek, która z kolei w zależności czy mowa o ubezpieczeniu zdrowotnym czy społecznym wyliczana jest na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw włącznie z wypłatami z zysku lub prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. W 2014 wysokość minimalnego ubezpieczenia zdrowotnego wyniosła 270,40 zł, a pełnego minimalnego ubezpieczenia społecznego 716,99 zł.

W uprzywilejowanej sytuacji są młodzi przedsiębiorcy, którzy przez pierwsze dwa lata po zarejestrowaniu firmy, odprowadzają składki na preferencyjnych warunkach. Podstawa wymiaru składki w tym wypadku wyliczona jest od minimalnego wynagrodzenia w danym roku.

Kolejnym kosztem jest podatek dochodowy, który odprowadzać musi każdy, kto uzyskuje dochody. Sytuacja przedsiębiorców jest w tym wypadku dość korzystna, gdyż mogą oni wybrać taką formę rozliczania z Urzędem Skarbowym, która jest dla nich najdogodniejsza. Wśród dostępnych wariantów wyróżnić można opodatkowanie na zasadach ogólnych, podatek liniowy, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych lub kartę podatkową. O ile dwie pierwsze formy opodatkowania dostępne są dla wszystkich o tyle dwie kolejne mają pewne ograniczenia.

W przypadku, gdy jednoosobowa działalność gospodarcza została zarejestrowana jako płatnik VAT (podatek od towarów i usług) w obowiązku przedsiębiorcy jest również odprowadzanie tego podatku do odpowiedniego Urzędu Skarbowego. Wysokość tej daniny liczona jest jako różnica między podatkiem należnym a naliczonym.

Jednoosobowa działalność gospodarcza nie jest zwolniona z obowiązku prowadzenia ewidencji księgowej, z tego też względu wielu z przedsiębiorców decyduje się na skorzystanie z usług profesjonalnych biur księgowych. Koszt takiej usługi jest bardzo zróżnicowany i zależy w dużej mierze od zakresu obowiązków. Jednocześnie wydatek ten może zostać wliczony w poczet kosztów uzyskania przychodów.

Osoby samozatrudnione działają na rynku pracy na własny rachunek i na własne ryzyko. Daje im to ogromne możliwości, ale i jest dużym wyzwaniem.  W przeciwieństwie do osób na etacie nie posiadają stałych dochodów, świadczeń czy urlopów. W momencie utraty zleceniodawcy nie  mogą liczyć na okres wypowiedzenia, odprawę czy inne tego typu zabezpieczenia. I choć mogą mnożyć swoje przychody, bo nie ogranicza ich chociażby zapis o zakazie konkurencji to jednak warto, aby każdy przedsiębiorca zaplanował w swoich wydatkach koszt ubezpieczenia na wypadek utraty dochodu w wyniku choroby czy wypadku.  Obciążenia finansowe z tym związane są stosunkowo niskie, a korzyści ogromne. Ubezpieczenie gwarantuje świadczenie nawet przez 36 miesięcy, a jego wysokość może być dostosowana do rzeczywistych zobowiązań.

Komentarze

Obecnie nie ma komentarzy. Bądź pierwszy!

Dodaj komentarz

Komentarze:

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu. Bądź pierwszy.